شب های بیمار...

برم يه جايي داد بزنم. بيام خودتو تا جايي كه ميخوري بزنم. سر و مشت بكوبم به ديوار. رو كاغذ خط خطي كنم و بعدش تيكه تيكه ش كنم. محكم تر كام بگيرم. گريه كنم. تند تند راه برم. بيشتر گاز بدم. دندونامو به هم فشار بدم. آدامسو با حرص بجوَم..... كمك نميكنن! كمك نكردن!بعضي حرفا، بعضي اتفاقا مث يه محلول اسيدي، يه حفره درست ميكنن تو احساست و همونجوري تا تهش رو سوراخ ميكنن! اون حفره كم كم رو همه ي جوانب زندگيت تاثير ميذاره .ميره تو شخصيت و روحت و بعد تو رفتارات و حرفات كم كم خودنمايي ميكنه. ناخوداگاه دلت ميخواد از همه فاصله بگيري. حوصله كسي و نداري.كمتر جلوي آيينه ميري. سعي مي شب های بیمار......

سخته برام... اينكه نزديك باشي و بازم از دلتنگي بغض گلومو فشار بده. كاش يه جاده جلوم بود كه ته نداشت و انقد ميدوييدم و دور ميشدم كه دست هيچ كس بهم نرسه. سختمه... سخــت... يه جوري دلم تنگ ميشه برات كه انگار سالهاي سال داشتمت و بهم گره خورده بوديم. لعنت به همه روياهايي كه بوي گندش يه لحظه ام از دماغم بيرون نميره!

شب های بیمار......

هيسسسسس...ساكت بمون و نگاه كن! حتي اگه چشماتو محكم رو هم فشار بدي ، تو اون سياهي و ظلمت بازم تصويراي حك شده تو مغزتو نميتوني نبيني!يه بار چند سال پيش، آهنگ به همين زودي سيروان تو ماشين پلي شد. هنوزم اون آهنگ تو بهترين حالتم كه باشم يه جوري ميارتم پايين كه غير قابل توصيفه. واسه همين سريع رَدش كردم. بهزاد باز زد آهنگ قبلي. گفت گوش كن تا دهنت سرويس شه. فرار نكن. بخواي فرار كني بايد هميشه بترسي و فرار كني...دوره نقاهتِ زخماي كهنه ي من خيلي وقته تموم شده و رفته... ولي فكر كردن بهشون هنوزم دردناكه! اينكه اوني كه بعد من مياد، هميشه موندني ميشه دردناكه! شايد واقعاً زن شب های بیمار......